Hozirgi tilda «piyetet» so‘zi biroz kitobiy va eskicha tuyuladi. U kundalik so‘zlashuvda kamdan-kam uchraydi, lekin maqolalarda, intervьyularda va rasmiy chiqishlarda kimgadir yoki nimagadir alohida hurmat bilan munosabatda bo‘lishni ta’kidlash uchun hali ham qo‘llanadi. Bu so‘z ortida nima yashiringan va nega u bugungi kunda ham o‘z dolzarbligini yo‘qotmayapti?
Manba: — «Factodrom.com»
Piyetet — bu rasmiylik yoki xushomad qilish emas. Bu chuqur hurmat bo‘lib, unda ehtirom, e’tibor va hatto yengil darajadagi ta’zim mavjud. Qachonki biror kishi haqida «piyetet bilan» gapirilsa, bu faqat uning xizmatlarini tan olish emas, balki inson o’z ichki dunyosida ham o‘zida unga nisbatan hurmat hissini sezish, uni muhim va munosib deb hisoblashdir.
So‘z lotincha pietas — «sadoqat, taqvodorlik, ota-onaga, xudolarga, burchga hurmat» ma’nosida kelgan. Qadimgi rimliklar uchun pietas fuqaroning eng muhim fazilatlaridan biri edi: u o‘tmishga, an’analarga va hayotning o‘ziga hurmatni birlashtirardi. Yevropa tillarida bu so‘z o‘sha ma’noni saqlab qolgan — ruhiy bog‘liqlik tuyg‘usi bilan bo‘yalgan hurmat.
Qizig‘i shundaki, rus tilida «piyetet» nisbatan kech — XIX asrda, frantsuzcha piété orqali kirib kelgan va uzoq vaqt biroz istehzoli tovush bergan: «haddan tashqari piyetet» deganda ortiqcha hayrat, deyarli yaltoqlanish tushunilgan. Bugun esa so‘z o‘zining sokin kuch-qudratini qayta tikladi: piyetet bilan gapirish — bu ta’zim qilmaslik, balki haqiqatan ham loyiq bo‘lgan narsaga nisbatan me’yor va hurmatni his qilishdir.
