Ba’zan sukunat — bu shunchaki tovushning yo‘qligi bo‘lib tuyuladi. Ammo nafasni bir zum ichkariga yutib, biroz diqqat bilan quloq tutilsa, ayon bo‘ladi: sukunat qo‘ldan chiqib ketmoqda! Quloqlarda puls uradi, tomirlarda qon tebranadi, nafas olish esa nozik muvozanatni buzadi…
Источник: — «Factodrom.com»
Fizika mutloq sukunatni muhit tebranishlarining butunlay yo‘qligi deb belgilaydi. Ya’ni, bunga faqat havo ham, suv ham, qattiq modda ham bo‘lmagan joyda, ya’ni ideal vakuumda erishish mumkin. Biroq, hatto sukunat saltanati deb hisoblanadigan koinot ham butunlay «shovqinsiz» emas: u yerda hamon elektromagnit jarayonlar, plazma tebranishlari va bizning eshitish a’zolarimiz tomonidan idrok etilmaydigan, ammo baribir mavjud bo‘lgan vibratsiyalar bor.
Yer yuzida bunga maksimal darajada yaqin sharoitlarni anexoik (aks-sadosiz) kameralar yaratadi — bu shunday xonaki, u yerda tovush shunchalik samarali yutiladiki, inson qulog‘i odatiy tovushlarni qabul qilishdan to‘xtaydi. Ammo hatto u yerda ham inson o‘zining fiziologik shovqinlarini eshita boshlaydi: yurak urishi, bo‘g‘inlar harakati, mushaklarning ishqalanishi. Tashqi tovushlardan mahrum bo‘lgan organizm, odatda odatiy fon ortida yashiringan narsalarni «uzata» boshlaydi. Paradoksal ravishda, aynan tashqi dunyo tovushi g‘oyib bo‘lgan joyda, ichki dunyo tovushi ayniqsa balandlashadi.
Mutloq sukunatni hech bo‘lmaganda nazariy jihatdan mavjud deb aytsa bo‘ladimi? Matematik ma’noda — ha: tebranishlar yo‘qligining ideal modeli mavjud. Ammo real dunyoda bunday holatga erishishning imkoni yo‘q. Materiya doimo harakatda, energiya taqsimlanmoqda, zarralar o‘zaro ta’sirlashmoqda — va bularning barchasi, garchi har doim ham bizning idrokimiz uchun ochiq bo‘lmasa-da, vibratsiya bilan birga kechadi.
Shuning uchun mutloq sukunat — erishish mumkin bo‘lgan jismoniy holatdan ko‘ra, ko‘proq mavhumlik (abstraksiya) sifatida mavjuddir.
