Latifa (Tilingiz bormi?…)

Bir xaridor savdo do‘koniga kirib, anchagina narsani xarid qilibdi. Sotuvchi esa uning bunchalik ko‘p narsa olganiga shubxa qilib, extiyot shart, «Puli yetarmikin, tag‘in nasiya qilaman desachi» degan o‘y-xayollar bilan, undan «pulingiz bormi?» deb so‘rabdi.

Xaridor bechoraning esa qulog‘i anchagina og‘ir ekan. Xullas, u sotuvchining «pulingiz bormi?» deganini «tilingiz bormi?» deb eshitib, oldiniga bir oz xayron bo‘libdi-yu, lekin baribir qulog‘iga chalingan gapga tayanib, sotuvchiga tilini chiqarib ko‘rsatibdi. Sotuvchi esa, vaximachiroq ekan-mi, xaridorni ruxiy xasta bo‘lsa kerak deb o‘ylab, ruxiy xastaliklar shifoxonasidan shifokorlarni chaqirtiribdi. Ular yetib kelishgach, xaridorni aldab-suldab, o‘zlari bilan olib ketishibdi.

Lekin shifoxonada unga biron-bir tashxisni qo‘yisholmabdi. So‘ngra, uni xar extimolga qarshi vaqtinchalik ro‘yxatga olib, shartli ravishda uyiga ruxsat berishibdi. Uni olib ketgani o‘g‘illari kelishibdi. Farzandlari xam otalarining soppa-sog‘ ekanligini tasdiqlash maqsadida, shifokorlar xuzurida otalaridan ataylab «pulingiz bormidi?» deb so‘rab ko‘rishibdi.

Ota sho‘rlik esa shifokorlar xuzurida o‘g‘illariga xam tilini ko‘rsatibdi…

© MUALLIF